Een paar keer per jaar, in de zomer, stook ik RAKU samen met een bevriend keramiste. Het is een geweldig, intens en direct proces, waarbij vuur, rook en toeval een grote rol spelen. het proces gebeurt in de openlucht, in een oven. Na het stoken worden de werken gloeiend heet uit de oven gehaald en aan de open lucht en het koele water toevertrouwd. In dit moment van overgang — van hitte naar afkoeling — ontstaan onvoorspelbare sporen, craquelé en verkleuringen. Iedere keer is het weer een fantastisch gebeuren. Verwondering, dankbaarheid en overweldiging spelen hier een rol.
RAKU stoken vraagt om loslaten en vertrouwen. Het vuur tekent, de rook schrijft mee. Elk object wordt gevormd door de omstandigheden van dat moment en is daarmee uniek. De vergankelijkheid en de kracht van het proces zijn zichtbaar in het eindresultaat: rauw, aards en eerlijk.
Het werken met RAKU voelt voor mij als een directe ontmoeting met de elementen. Met aandacht voor vuur, lucht en aarde ontstaat werk dat de sporen van het maakproces draagt — tastbaar, kwetsbaar en krachtig tegelijk.
